Nationaal Park De Biesbosch
De Biesbosch of Biesbos is de benaming voor een aantal riviereilanden en zand- en slikplaten in de Nederlandse provincies Noord-Brabant en Zuid-Holland, gelegen tussen de rivieren Boven-Merwede en Amer en het Nieuwe Merwedekanaal. Het is een zoetwatergetijdengebied met kreken en wilgenvloedbossen. Aan oostzijde wordt het begrenst door het Land van Heusden en Altena. Het kan worden onderverdeeld in de Brabantse Biesbosch en de Hollandse Biesbosch, waarbij de laatste weer bestaat uit de Sliedrechtse Biesbosch en de Dordtse Biesbosch. In 1994 werd de status van nationaal park toegekend aan het gebied. Het Nationaal Park De Biesbosch (kortweg 'De Biesbosch' ) is sindsdien een beschermd natuurgebied. Het gebied kent vele recreatieve mogelijkheden maar wordt ook gebruikt voor opslag van water voor de drinkwaterbereiding.
Geschiedenis
De Biesbosch is ontstaan uit een binnenzee van 300 km² onder invloed van rivierwater en het getij. Het rivierwater bevatte zand en slib dat naar de bodem zakte en er ontstonden hoge zandplaten waar plantengroei op kwam. De Biesbosch werd een zoetwatergetijdengebied van eilanden en slingerende waterwegen. De plantengroei en opslibbing werden door de mens beïnvloed. De grienden werden door opslibbing ongeschikt voor wilgengroei en worden daarom ingericht als polders.Om een snellere afvoer van rivierwater te krijgen werd tussen 1850 en 1870 de Nieuwe Merwede gegraven. De Biesbosch werd in tweeën gesplitst. Rond 1900 werden de Bergsche Maas en de Amer gerealiseerd waardoor grote delen rustiger werden. Door inpoldering werd de Dordtse Biesbosch gescheiden van de Sliedrechtse Biesbosch.
De Biesbosch was tijdens de Tweede Wereldoorlog een geschikte plek om personen en goederen te verbergen. In 1944 werden er 70 Duitsers in een aak gevangen gehouden. Eén van de problemen was om aan voldoende voedsel te komen. Eind 1944 werd Nederland ten Zuiden van de Amer bevrijd, het verzet maakte sindsdien geregeld nachtelijke oversteken om mensen vanuit bezet gebied over te brengen en medicijnen mee terug te nemen.
Na de watersnoodramp van 1953 werden in het kader van het Deltaplan de grootste zeearmen afgesloten. In 1960 de Volkerak en in 1970 het Haringvliet. Het getij ging terug van gemiddeld 2 meter naar gemiddeld 20 centimeter. De Sliedrechtse Biesbosch heeft een getijdeverschil van circa 70 centimeter door de open verbinding met de rivier de Oude Maas, en via de Noord met de Nieuwe Maas en de Nieuwe Waterweg.
Het gebied veranderde in een moerasgebied waar het hoogteverschil tussen de platen en de geulen geleidelijk minder werden. De biezenvelden, rietgorzen en wilgengrienden verdwenen. Op enkele plaatsen is nog het traditionele hakhoutbeheer.
